Rozwijający się globalny rynek konopi oznacza, że pacjenci z wieloma schorzeniami mogą uzyskać dostęp do marihuany ze względu na mniejsze ograniczenia. Nawet kraje, które zabraniają stosowania marihuany, często pozwalają pacjentom cierpiącym na stwardnienie rozsiane na dostęp do medycznej marihuany w takiej czy innej formie. Mając to na uwadze, jakie działanie ma marihuana na stwardnienie rozsiane? A co z CBD i SM? Poniżej omawiamy, czy konopie indyjskie mogą pomóc w radzeniu sobie z objawami tej autoimmunologicznej choroby.

Co to jest stwardnienie rozsiane?

Stwardnienie rozsiane (sclerosis multiplex, SM) to choroba trwająca całe życie, która wpływa na centralny układ nerwowy. To choroba autoimmunologiczna, która jest spowodowana nieprawidłowym funkcjonowaniem układu odpornościowego. Polegamy na tym układzie, aby chronić się przed zewnętrznymi zagrożeniami, takimi jak wirusy i bakterie. Czasami jednak nasze komórki odpornościowe nie rozpoznają komórek ciała jako swoich i zaczynają traktować je jak mikroskopijnych najeźdźców.

W przypadku SM, komórki odpornościowe atakują składnik komórek nerwowych zwany osłonką mielinową. Składająca się z białek i tłuszczów, ta substancja izolująca tworzy się wokół włókien nerwowych i pomaga w przewodzeniu impulsów elektrycznych. Sygnały te lub potencjały czynnościowe są wykorzystywane do przeprowadzania szeregu procesów fizjologicznych, w tym skurczu mięśni i uwalniania neuroprzekaźników.

Gdy układ odpornościowy atakuje osłonki mielinowe, zdolność układu nerwowego do transmisji staje się słabsza. Pojawiają się problemy z komunikacją, które uniemożliwiają mózgowi optymalne przesyłanie sygnałów do reszty ciała. Ten atak może osiągnąć punkt, w którym powoduje trwałe uszkodzenie włókien nerwowych. W końcu zaczyna tworzyć się tkanka bliznowata tam, gdzie mielina próbuje się naprawić.

Rodzaje stwardnienia rozsianego

Stwardnienie rozsiane rozpoczyna się na dwa główne sposoby. U około 8 na 10 pacjentów rozpoznaje się rzutowo-remisyjne SM. Ta postać choroby charakteryzuje się okresami nasilania objawów lub ich nawrotami. Epizody te mogą trwać od kilku dni do kilku miesięcy.

Jednak objawy zawsze nieznacznie ustępują po zakończeniu epizodu – w okresie znanym jako remisja. Te okna czasowe między atakami mogą również trwać przez długi czas, nawet do kilku lat. Około 50% pacjentów z rzutowo-remisyjną postacią stwardnienia rozsianego doświadcza wtórnie postępującego stwardnienia rozsianego w ciągu 15–20 lat od otrzymania początkowej diagnozy. Ta forma choroby stopniowo pogarsza się z czasem, bez nawrotów i remisji.

Nieco ponad 1 na 10 pacjentów ze stwardnieniem rozsianym doświadcza pierwotnie postępującego stwardnienia rozsianego. Ta postać choroby charakteryzuje się objawami, które pogarszają się w ciągu kilku lat w sposób liniowy, bez wzlotów i upadków, jakie powodują nawroty i remisje.

Rodzaje stwardnienia rozsianego

Przyczyny stwardnienia rozsianego

Dokładna przyczyna SM pozostaje nieznana. Chociaż uważa się ją za chorobę autoimmunologiczną, naukowcy nie wiedzą jeszcze dokładnie, co powoduje, że układ odpornościowy zaczyna atakować osłonki mielinowe. Uważa się jednak, że pewne czynniki ryzyka przyczyniają się do zwiększonego prawdopodobieństwa rozwoju choroby. Obejmują one:

  • Wiek: ludzie mogą doświadczyć pierwszych objawów SM w prawie każdym wieku, ale najczęściej choroba dotyka osób w wieku 20–40 lat.
  • Płeć: kobiety są około trzy razy bardziej narażone na rzutowo-remisyjne SM.
  • Historia rodzinna: osoby, które maja rodzica lub rodzeństwo z SM, mają znacznie większe ryzyko zachorowania na tę chorobę.
  • Rasa: Europejczycy z północy są bardziej narażeni na zachorowanie na SM, podczas gdy ryzyko to jest znacznie mniejsze wśród Azjatów, Afrykanów oraz rdzennych Amerykanów.
  • Poziom witaminy D: obniżony poziom witaminy D z powodu małej ekspozycji na światło słoneczne może zwiększyć ryzyko rozwoju SM.
  • Infekcje: niektóre patogeny wirusowe, w tym wirus Epsteina-Barr, są związane z rozwojem SM.

Objawy stwardnienia rozsianego

Degradacja mieliny może spowodować pojawienie się wielu objawów. Najczęstsze objawy SM to:

drętwienie osłabienie
uczucia porażenia prądem, skurcze
drgawki niepewny chód
częściowa lub całkowita utrata wzroku bełkotliwa mowa
zmęczenie zawroty głowy
dysfunkcja pęcherza i jelit



Aktualne metody leczenia stwardnienia rozsianego

Obecnie nie ma lekarstwa na SM, ale istnieje szeroka gama metod leczenia poszczególnych objawów choroby. Metody leczenia zależą od głównych objawów:

  • Ból mięśni: ten problem leczy się głównie za pomocą środków przeciwbólowych i fizjoterapii.
  • Problemy emocjonalne: niektórzy pacjenci dobrze reagują na terapię poznawczo-behawioralną; inni natomiast wymagają leków przeciwdepresyjnych.
  • Ból neuropatyczny: leki takie jak gabapentyna pomagają kontrolować ból nerwowy.
  • Problemy z poruszaniem się: ćwiczenia, fizjoterapia, wózki inwalidzkie i windy pomagają radzić sobie z problemami z poruszaniem się.
  • Skurcze: zabiegi fizjoterapeutyczne, takie jak rozciąganie, mogą złagodzić skurcze; w tym przypadku często przepisywane są również leki, takie jak klonazepam i gabapentyna.

Medyczna marihuana i objawy stwardnienia rozsianego

SM z pewnością ma długą listę objawów. Więc w jaki dokładnie sposób medyczna marihuana pasuje do tego obrazu? Zanim przyjrzymy się badaniom dotyczącym marihuany i objawów SM, warto najpierw skupić się na tym, jaki wpływ ma marihuana na nasz organizm.

Słowo o układzie endokannabinoidowym

Tak jak mamy układy nerwowy i sercowo-naczyniowy, mamy również układ endokannabinoidowy (ECS). Podobnie jak inne nasze systemy fizjologiczne, ECS odgrywa fundamentalną rolę w funkcjonowaniu naszego organizmu. Podczas gdy układ oddechowy pomaga nam oddychać, a układ nerwowy utrzymuje nas w ruchu, ECS pomaga utrzymać stan zwany homeostazą (to inaczej równowaga biologiczna). Mówiąc prościej, ECS pomaga innym systemom w ciele odnajdywać odpowiedni dla nich balans.

Naukowcy odkryli receptory ECS w całym ciele, od układu nerwowego po skórę i kości. Pomagają one spełnić długą listę funkcji, od regulacji wyzwalania neuroprzekaźników po budowę tkanki kostnej. Kluczowe elementy tego ważnego układu obejmują szereg receptorów kannabinoidowych, cząsteczki sygnalizacyjne (endokannabinoidy) oraz enzymy, które te cząsteczki wytwarzają i rozkładają.

Interesująca rzecz na temat marihuany? Ta roślina zawiera rodzinę substancji chemicznych zwanych kannabinoidami. Cząsteczki te oddziałują z ECS i modulują go w różnym stopniu, ostatecznie wpływając na ten jeden z najważniejszych układów w ciele.

Słowo o układzie endokannabinoidowym

Okazuje się, że ECS często odgrywa ważną rolę w różnych schorzeniach. Kiedy ten system zostaje zakłócony, następuje zachwianie homeostazy, co czasami może objawiać się chorobą. Na przykład naukowcy odkryli, że niektóre osoby ze zdiagnozowanym SM mają rozregulowane ECS.

Badania przeprowadzone na Università Tor Vergata we Włoszech mierzyły poziom endokannabinoidów[1] u 26 pacjentów ze stwardnieniem rozsianym, 25 zdrowych osób z grupy kontrolnej i u myszy, które służyły jako przedkliniczny model stwardnienia rozsianego. Wyniki wykazują, że pacjenci z nawracającym SM mieli wyższy poziom anandamidu (jednego z głównych endokannabinoidów) w próbkach płynu mózgowo-rdzeniowego i w limfocytach obwodowych (komórkach odpornościowych). Naukowcy odkryli również podwyższone poziomy anandamidu u myszy, co doprowadziło ich do wniosku, że SM jest powiązane ze znacznymi zmianami w ECS.

Jednak potrzeba więcej prób na ludziach, aby dowiedzieć się, w jaki dokładnie sposób ECS może pomóc w leczeniu SM. Obecnie większość badań koncentruje się na tym, czy konopie indyjskie mogą pomóc złagodzić niektóre objawy choroby.

  • Konopie i spastyczność

Spastyczność powoduje uczucie sztywności u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym i może utrudniać im poruszanie się. Ten objaw odbija się na jakości życia i często towarzyszy mu ból i osłabienie. Trwające obecnie testy sprawdzają potencjał konopi indyjskich w zakresie zmniejszania spastyczności, a tym samym poprawy jakości życia pacjentów ze stwardnieniem rozsianym.

W randomizowanym, kontrolowanym badaniu z placebo przeprowadzonym w 2012 roku porównano palenie marihuany do placebo[2] u pacjentów ze spastycznością oporną na leczenie. Przyszłe badania mają nadzieję powtórzyć te pozytywne odkrycia i zbliżyć się do zrozumienia, w jaki sposób konopie indyjskie mogą pomóc w radzeniu sobie z tym objawem.

Potencjał, jaki ma marihuana na skurcze mięśni i spastyczność, skłonił wiele rządów na całym świecie do legalizacji leków na bazie konopi. Na przykład rząd Wielkiej Brytanii udostępnił spray doustny Sativex (nabiximols) pacjentom ze spastycznością (umiarkowaną do ciężkiej). Preparat zawiera równe ilości THC i CBD. Chociaż nie działa on na wszystkich pacjentów, MS Society donosi, że Sativex ma pozytywny wpływ na większość z nich[3].

  • Konopie i ból

Ludzie od tysięcy lat sięgają po konopie indyjskie w celu radzenia sobie z bólem. Prawdopodobnie nie zaskoczy Cię informacja, że ECS odgrywa również kluczową rolę w ścieżkach sygnalizacji bólu. Wiele anegdotycznych relacji od osób cierpiących na przewlekły ból informuje, w jaki sposób THC może pomóc złagodzić dyskomfort i poprawić jakość życia. Ale co mówią badania?

Artykuł przeglądowy opublikowany w czasopiśmie „Frontiers in Pharmacology” analizuje wcześniejsze badania, które sprawdzały przeciwbólowe działanie marihuany[4]. Autorzy twierdzą, że mechanizm działania obejmuje interakcję kannabinoidów z uwalnianiem neuroprzekaźników z zakończeń nerwowych, a metaanalizy badań klinicznych wykazują umiarkowane dowody na stosowanie konopi w przypadkach przewlekłego bólu. Oczywiście potrzeba więcej wysokiej jakości badań klinicznych, aby określić działanie przeciwbólowe różnych kannabinoidów u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym.

Konopie i ból

  • Konopie indyjskie i kontrola pęcherza

W miarę postępu SM, układ odpornościowy może uszkadzać części mózgu i rdzenia kręgowego odpowiedzialne za kontrolę pęcherza. Ten brak kontroli, znany jako nietrzymanie moczu, może powodować, że pacjenci pilnie i często muszą korzystać z toalety. Co ciekawe, naukowcy badają rolę konopi[5] indyjskich w kontroli pęcherza moczowego u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym. Kilka kannabinoidów wykazuje obiecujące działanie w tym zakresie, a w tym CBG[6] (kannabigerol).

  • CBD i mobilność

Kto do tej pory nie słyszał o CBD (kannabidiolu)? Ten niepsychotropowy kannabinoid zyskał sławę dzięki swoim relaksującym efektom. Ta cząsteczka ma znacznie inny mechanizm działania niż THC. Ale jak sugeruje jej obecność w Sativeksie, olej CBD i stwardnienie rozsiane mogą być kompatybilną parą.

Artykuł przeglądowy opublikowany w czasopiśmie „Frontiers in Neurology” przedstawia dostępne dowody i działanie CBD na mobilność[7], zmęczenie, stany zapalne, depresję i spastyczność. Autorzy analizują również to, w jaki sposób konopie indyjskie mogą pomóc niektórym pacjentom ograniczyć stosowanie leków farmaceutycznych. Oczywiście te trwające badania oferują interesujące spostrzeżenia, ale w żadnym wypadku nie dostarczają rozstrzygających wniosków na temat skuteczności CBD.

Różnica między medyczną marihuaną a Sativeksem

Podczas gdy niektóre kraje pozwalają pacjentom z SM na dostęp do Sativeksu, nie mają oni dostępu do kwiatów konopi, ekstraktów i innych preparatów. Ale czy to naprawdę ma znaczenie? Najprawdopodobniej tak.

Sativex zapewnia THC i CBD w stosunku 1:1. Ta mieszanka wydaje się działać w przypadku niektórych pacjentów, ale marihuana oferuje znacznie więcej niż te dwa kannabinoidy. Rośliny cannabis produkują również ponad 100 innych kannabinoidów i 200 terpenów. Oprócz wytwarzania własnych, unikalnych efektów, związki te mogą współdziałać z THC i CBD w celu uzyskania bardziej optymalnych wyników. Badania są nadal wczesne, ale prawdopodobnie w przyszłości zobaczymy spersonalizowane ekstrakty, a nawet selektywnie hodowane odmiany skierowane do pacjentów ze stwardnieniem rozsianym.

THC i CBD w stwardnieniu rozsianym

Obie substancje wykazują obiecujące działanie w trwających badaniach. THC wywołuje efekt psychotropowy, który niektórzy pacjenci uważają za zniechęcający. Jednak inni cenią tę cechę i uważają, że korzystnie wpływa na ich stan psychiczny.

Ogólnie THC i CBD mają bardzo różny wpływ na ECS. Podczas gdy THC wiąże się bezpośrednio z głównymi receptorami, CBD wpływa na poziomy endokannabinoidów i wiąże się z innymi receptorami, które naukowcy klasyfikują jako część rozszerzonego systemu endokannabinoidowego. Konopie indyjskie i ich składniki wpływają na różne osoby w różny sposób. Chociaż wielu pacjentów ze stwardnieniem rozsianym ogranicza się do przepisanych leków na bazie konopi, niektórzy mogą uznać, że wolą jeden kannabinoid od drugiego, jeśli mają swobodę eksperymentowania.

Jak stosować medyczną marihuanę przy stwardnieniu rozsianym?

Istnieje wiele różnych sposobów stosowania konopi; w dużej mierze sprowadza się to do osobistych preferencji i, ponownie, dostępu. Sprawdź najczęstsze sposoby stosowania cannabis poniżej:

Palenie

Palenie marihuany wprowadza kannabinoidy i terpeny niemal bezpośrednio do krwiobiegu, co powoduje, że efekty pojawiają się szybko. Jednak ta metoda naraża użytkowników na niebezpieczne czynniki rakotwórcze związane z paleniem.

Waporyzacja

Wapowanie oferuje taką samą szybkość występowania efektów jak palenie. Jednak urządzenia do waporyzacji wykorzystują niższe temperatury i zapewniają mniejsze ilości toksyn.

Doustne stosowanie marihuany

Spożywanie marihuany sprawia, że kannabinoidy przechodzą przez przewód pokarmowy. Należy więc dłużej poczekać na efekty. THC przekształca się również w 11-hydroksy-THC w wątrobie, zapewniając mocniejsze efekty psychotropowe. CBD też można przyjmować drogą doustną; wiele osób stosuje olej CBD na spastyczności mięśni i inne objawy SM.

Stosowanie podjęzykowe

Ta metoda polega na umieszczaniu olejków i ekstraktów bezpośrednio pod językiem. Tutaj kannabinoidy szybko przechodzą do krwiobiegu, co powoduje, że efekty również szybko się pojawiają.

Jakie są zagrożenia związane ze stosowaniem medycznej marihuany w leczeniu stwardnienia rozsianego?

Chociaż marihuana ma stosunkowo dobry profil bezpieczeństwa, ma również swój własny zestaw skutków ubocznych. Sprawdź poniżej skutki uboczne dwóch najczęściej stosowanych kannabinoidów.

THC
Przyspieszone tętno Suchość w ustach
Lęk Upośledzona pamięć
Skrócony czas reakcji Panika
Zaostrzenie problemów ze zdrowiem psychicznym
CBD
Zmiany apetytu Biegunka
Utrata wagi Zmęczenie
Interakcja z lekami

Ponieważ badania wciąż odkrywają rolę marihuany i jej składników w leczeniu stwardnienia rozsianego, pacjenci prawdopodobnie uzyskają dostęp do dostosowanych produktów i wytycznych dotyczących dawkowania, które sprawią, że używanie medycznej marihuany będzie tak bezpieczne, jak to tylko możliwe.

Oczywiście, jeśli masz jakiekolwiek pytania lub wątpliwości dotyczące używania marihuany w leczeniu SM, zawsze powinieneś omówić je ze swoim lekarzem.

External Resources:
  1. The endocannabinoid system is dysregulated in multiple sclerosis and in experimental autoimmune encephalomyelitis - PubMed https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
  2. Smoked cannabis for spasticity in multiple sclerosis: a randomized, placebo-controlled trial https://www.ncbi.nlm.nih.gov
  3. Sativex (nabiximols) | Multiple Sclerosis Society UK https://www.mssociety.org.uk
  4. Frontiers | Cannabinoids and Pain: New Insights From Old Molecules | Pharmacology https://www.frontiersin.org
  5. The effect of cannabis on urge incontinence in patients with multiple sclerosis: a multicentre, randomised placebo-controlled trial (CAMS-LUTS) - PubMed https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
  6. Effect of Non-psychotropic Plant-derived Cannabinoids on Bladder Contractility: Focus on Cannabigerol - PubMed https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
  7. Cannabidiol to Improve Mobility in People with Multiple Sclerosis https://www.ncbi.nlm.nih.gov
Oświadczenie:
Te treści służą wyłącznie do celów edukacyjnych. Podane informacje pochodzą z badań zebranych ze źródeł zewnętrznych.

MASZ 18 LAT LUB WIĘCEJ?

Treści na RoyalQueenSeeds.com są odpowiednie jedynie dla osób dorosłych i są zarezerwowana dla osób pełnoletnich.

Upewnij się, że znasz prawo obowiązujące w swoim kraju.

Klikając WEJDŹ, potwierdzasz,
że masz ukończone
18 lat lub więcej.